Preminuo protojerej Slaviša Marković – sveštenik koga su vernici iskreno voleli
U bolnici u Slankamenu, juče se, posle duže bolesti, upokojio diplomirani teolog Slaviša Marković (52), rodom iz Bele Crkve i Krupnja, koji je bio višegodišnji paroh i starešina hramova u Nakučanima u Mačvi, u Oridu, kod Šapca, Loznici i Banji Koviljači.
Pre svešteničke karijere, bio je omiljen, zapažen i cenjen kao vrsni veroučitelj u Loznici. Vernici, stari i mladi su mu se, uvek, radovali kao i on njima, uz njegov blagi osmeh u susretima koji su odisali ljubavlju i poštovanjem.
Imao je raskošno teološko, ali i teatrolološko znanje i, tokom službovanja, ostavio je, posebno, značajan trag u obnovi svetinje u Nakučanima u Mačvi, koju je primio u baš lošem stanju i pretvorio je u biser naše Crkve i našeg roda. Slaviša je, pored ostalog, bio starešina crkve Vaznesenja Gospodnjeg u Loznici, na Lagatoru, nekadašnjem imanju oca naše pismenosti i kulture. Vratio se u Vukov kraj, Jadar, na radost mnogih vernika, posebno onih kojima je teško pao rastanak sa njim, kad je iz tog grada premešten na službu u Nakučane.
– Uz znanje i umeće, ljubav prema Bogu, rodu i svojoj otadžbini, tokom svešteničke karijere, imao je veliku energiju, požrtvovanost koja se retko sreće i dar da ljude i u najvećoj nevolji duhovno osnaži – pričaju njegovi prijatelji iz Loznice. – Bio je iskreni čovekoljubac. Radovao se tuđim uspesima kao i svojim. Voleo je svoju braću sveštenika, poštovao je posebno one koji su mu pokazivali ljubav. Često je isticao kao svetli primer protu Momčila Vasiljevića sa kojim je služio i drugovao kao đakon. Bio je to spoj dva divna čoveka, Momčila Jadranina iz sela Runjana i Slaviše, Rađevca iz Bele Crkve. Bio je posvećen sabornosti u Crkvi i narodu i, uvek, raspoložen pri svakom susretu sa ljudima, bez obzira i na muke sa kojima se, i sam susretao, nosio ih i borio se.
Njegovi bivši đaci kažu da je bio „srce od čoveka i profesora, koji je, na najlepši način, znao da približi svakom od njih veru Hristovu i ljubav prema njoj, koja ga je, kao mladog, odvela u Crkvu.
Iza sebe je ostavio četvoro dece i majku Vinku, čiji je bio sin jedinac, koja se njime ponosila kao i čitava Bela Crkva, Rađevina i drugi krajevi, gde je službovao.
