KORONA TEŽA OD GRANATA – Loznica fudbalom prkosila bombardovanju 1999.

Ovo vreme neodoljivo podseća na period nepravedne NATO agresije pre 21 godinu. Samo što je sada trže i delikatnije.

Bombardovanje od 24. marta do 10. juna 1999, predstavljalo je sumanutu akciju belosvetskih moćnika, kada su pogledi naroda bili usmereni ka nebu, ne kao molitva svevišnjem, već kao izraz prkosa NATO avijaciji u bezumnoj odluci bezprizornog pokušaja da se razori naša država.

Na obalame Drine, u poslednjoj deceniji prošlog veka, u svakom pogledu tutnjalo je „uzduž i popreko”. Najpre na levoj obali, sa obližnjih proplanaka, u vidu artiljerijske vatre, a kada je utihnula gromoglasni navijački huk i aplauzi na Lagatoru bili su verni pratilac fudbalera Loznice, koji su pre toga dogurali do Prve B lige. Aplauzi su duboko uranjali i u Republiki Srpske.

U Loznici nisu mirovali. Kao odgovor na dalekometne NATO udarce, što je zadavalo bol nedužnom narodu, prkosili su fudbalom. Početkom aprila, posle neminovnog prekida drugoligaškog prvenstva, na Lagatoru je odigran prvi trening-meč u ratnim uslovima. Sparing partner bilo je Jedinstvo (Roćević), iz Republike Srpske, jer je Loznica imala dobre odnose sa klubovima na levoj obali Drine, što je negovano i u prethodnim godinama dok se tamo pucalo.

Predstavljalo je to uvod u nešto neobično. Na inicijativu vodećih klubova lozničke opštine formirana je miniratna liga, a učestvovalo je šest klubova po dvostrukom bod sistemu. Na okupu su bili drugoligaš Loznica, srpskoligaši Sloga (Lipnički Šor) i Gučevo (Banja Koviljača), zonaši Radnički Klupci i Luk (Voćnjak) i član okružne lige Polet (Loznica).

– Bila je to dobra prilika da fudbaleri održe formu i da se publika animira. Liga je, pre svega, imala humanitarni karakter, sav prihod od ulaznica uplaćen je u fond za pomoć ugroženom stanovništvu. Utakmice su igrane na Lagatoru i u obližnjim mestima koja se graniče sa Loznicom. Najbolje sudije predvođene Dejanom Dimitrijevićem, Miloradom Gajićem i Goranom Petrovićem vodile su utakmice besplatno i bili na usluzi OFS Loznica, organizatoru takmičenja – priseća se neumorni i beskrajno angažovani Milan Spajić, tadašnji predsednik OFS, sada predstavnik kluba na srpskoligaškim utakmicama.

Prilike su učinile svoje, nedostatak sportskih zbivanja doprineo je da nijednu utakmicu nije pratilo ispod 200 gledalaca, a na Lagatoru duele Loznice sa Gučevom i Slogom i po hiljadu. Patriotizam je bio u prvom planu, pojedini ljubitelji fudbala kupovali su i po nekoliko ulaznica, bilo je to njihovo zadovoljstvo i humanitarna pomoć ugroženom stanovništvu. Otvoreno i od srca.

Opasnost je vrebala iz vazduha, ali na zemlji su se odvijale sportske aktivnosti. Tog proleća, pogledi su najčešće bili usmereni ka nebu, ali i ka fudbalu. Za momke stasale kraj Drine prepreke nije bilo ni u jednom pogledu, čak i u vreme kada je bombardovana planina Gučevo, a dole, u Banji Koviljači, igrali Gučevo – Sloga. Samo na trenutak pogled je znatiželjno odvukao na formiranu „pečurku” na Gučevu. Utakmica je nastavljena, liga privedena kraju i opravdala postojanje. Fudbaleri su održavali formu, zadovoljna publika animirana na pravi način.

Lepa ratna priča fudbalske Loznice zaokružena je završnim činom, revijalnom utakmicom prvaka, Loznice, i selekcije ratne lige – 1:2 (1:1), pred 800 gledalaca. U završnom činu, igrači iz pet okolnih klubova potvrdili su da imaju štofa, pojedini i, možda, neopravdano zapostavljeni od strane vodećeg protagoniste, što su već od jeseni potvrdili, kako na Lagatoru, tako i u svojim sredinama.

Ovo sada je pravilo bez pravila, što se sporta tiče. Aktivnosti nema, utakmica i treninga. Očito, korona je teža i od bombi. U svemu, jedina isprava poruka glasi – ostanite kod kuće!

 

Autor i foto  Zoran Janković (Sportski Žurnal)

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial

Pratite nas